fbpx
1917 - De Brug - Cranio Sacraal Therapie
16683
post-template-default,single,single-post,postid-16683,single-format-standard,cookies-not-set,ajax_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,qode-title-hidden,side_area_uncovered_from_content,qode-theme-ver-7.6.2,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

03 feb 1917

Afgelopen vrijdag vierde mijn jongste bloedje haar twintigste verjaardag en moesten wij het veld ruimen. Pas nadat alles in gereedheid was gebracht voor het feest natuurlijk; met de kratten bier in de tuin, de stoelen in de garage en die “afgrijselijke kast” afgedekt met een wit laken die dienst ging doen als bar.

Tja en wat doe je dan? Naar de film in Delft.

De enige late film die er draaide was “1917”. Een film over de eerste wereldoorlog waarin ‘je twee Britse soldaten volgt van het begin tot het einde in hun belangrijke missie om een waarschuwing af te leveren aan hun collega’s die op het punt staan om in een val te lopen van de Duitsers’.

Met enige reserve ging ik naar Delft, ik hou niet van oorlogsfilms en al helemaal niet van actiefilms. Ook interesseert oorlog me niet. Na het eerste kwartier vroeg ik me serieus af of ik niet in de gang moest wachten tot het allemaal over was. Maar ja, betaald he, voor de film en anderhalf uur in de gang zitten trok me ook niet echt…..

De film werd er niet minder spannend op. Maar wat me raakte waren beelden van de loopgraven  en getoonde moed van de soldaten. Het was ‘een van de meest heldhaftige missies uit de Eerste Wereldoorlog’.

Ik heb me nooit verdiept in de wereld van de loopgraven, maar wat een ellende moet dat geweest zijn! Soldaten ‘woonden’ daar als het ware, sliepen er en gingen er dood. Een soort “statische” oorlog die er uit bestond om elkaar zoveel mogelijk te beschieten.

Opeens schiet me een analogie te binnen. Wat doen wij anders dan zij, nu met onze sociale media? Wanneer wij mensen beoordelen vanaf onze veilige plek op onze telefoon of laptop, doen we dan niet precies hetzelfde? We schieten weliswaar niet met scherp, maar wij zitten wel veilig in onze eigen loopgraaf en schieten onze pijlen af op anderen. Niet met de dood tot gevolg, wel met vreselijke innerlijke pijn en geestelijke wonden.

Je hebt er zelf geen last van , terwijl je wel je eigen onverwerkte shit naar buiten stort.

En oké, ik erger me ook wel eens aan anderen, dan zitten ze in mijn irritatiezone zeg maar, alleen ik gooi het niet naar buiten en weet dat het meer bij mij ligt dan bij die ander.

Vrede komt niet vanzelf, daar moeten we voor strijden, als echte “strijders van het licht”. Het begint bij jezelf, wanneer je jezelf helemaal kan accepteren, met alle plussen en minnen die er in je zitten.  Zacht worden van binnen, als een heerlijke bonbon met een zachte vulling, zonder veroordeling van jezelf. En heeeeee, weet je nog wat Maarten van der Weijden zei toen hij uit het water stapte nadat hij zijn Elfstedentocht had gezwommen?

“Als het de eerste keer niet lukt, dan kan je het altijd nog een keertje proberen!”

Elke dag kan je weer beginnen om een betere versie te worden van jezelf, na een “slechte” dag, komt toch de zon weer op.

Wil je ook leren  emotioneel in evenwicht te komen of stabieler door het leven te stappen? Door te ontstressen ziet jouw wereld er anders uit, kan je beter nadenken en lijkt het leven een stuk leuker. Je relaties worden beter en je kan hierdoor een groter deel van je hersenen gebruiken. (Door stress wordt je frontale kwab kleiner, het voorste deel van je hersenen boven je ogen: Eric Scherder, je kan hem vinden op YouTube).